بله! در طی یک حرکت انتحاری هیشکی به من هنوز کامیشن نداده. در کل من برم بمیرم بهتره. مملکت داغون!
P:<
و دیگه اینکه با شروع شدن دانشگا دوباره خاله زنک بازیا، پاییدن ها، پیچوندن ها و زیرآبی رفتن ها شروع میشه. منم بعد یه سال و خورده ای دیگه فهمیدم باید با هرکسی چطوری برخورد کرد. دوستای خودمو دارم، دیگه چوب لباسی، توشه نگه کار، نگهبان بالای کار، شوینده ی مجانی، کمک مفتکی، ساعت کلاس گویا و اینا نمیشم.
به من هیچ ربطی نداره.
هر خری هر کاری میخواد بکنه. تا میتونستن کار کشیدن به اندازه ی کافی. می تونن از این بعد خودشون جون بکنن. چرا من باید به خاطر اینکه کمک به دیگرانو دوست دارم صدمه ببینم؟ کمکامو میدم به اونایی که قدرشناسن نه اونایی که جلوی روم قربونم میرن و پشت سرم مسخره م میکنن. هر کی هر جور دوس داره خوش باشه. ما راه خودمونو میریم.
فقط حیف که در این راه صدمه های زیادی دیدیم. به قول یکی از دوستان حیف ما! :))
